Jordskjelv vert forårsaka av plutseleg gliding på forkastingar der blokkar av jordskorpa rører seg forbi kvarandre. Hyposenteret (eller fokus) er punktet under overflata der brotet startar; episenteret er punktet rett ovanpå på overflata. Spenning kan byggje seg opp ved plategrensene i hundrevis av år før ho vert frigjort i eitt enkelt hending (USGS Earthquake Hazards Program).

Magnitud måler storleiken på eit jordskjelv og den seismiske energien som vert frigjort ved hyposenteret. Richterskalaen (1935) er logaritmisk: kvar heiltalsauke tyder om lag ti gongar større bølgjeamplitude og om lag 31 gongar meir energifrigjeving. Jordskjelv vert registrert av seismografar; styresmakter som USGS bruker momentmagnitudeskalaen for store hendingar. Intensiteten skildrar dei observerte verknadene av risting (på menneske, bygningar og jord) og varierer med avstanden frå episenteret (USGS; BSSA).

Førskjelv er mindre jordskjelv som stundom føregår hovudstøtet; etterskjelv følgjer hovudhendinga og kan vara veker, månader eller år avhengig av storleiken på hovudstøtet. Data ovanfor kjem frå European-Mediterranean Seismological Centre (EMSC).